Gün Kime Doğar?
İsmail, karısını bebeğinin doğumunda kaybetmiş bir ırgat. Hikâyesini yana yakıla anlatamayan, feryat edemeyen, kaybının acısını korkusunun arkasına saklayan bir çaresiz. Yaşar Kemal’in öykülerinde hep...
Sarı Sıcak!
"İnsan, evrende gövdesi kadar değil, yüreği kadar yer kaplar."
Yaşar Kemal
Empresyonizm… Türkçesi ile izlenimcilik; Fransız ressam Claude Monet’nin deniz üzerine yansıyan güneş ışınları ile ilgili...
Dut Ağacının Altında Bir “Dükkancı“
“Köyün tam orta yerinde koskocaman, koyu bir gölge veren dut ağacı vardır” cümlesiyle açılır “Dükkancı“. Köy, hangi köy bilinmez. Çukurova’nın sıcağında cehennem gibi yanan...
Yaşar Kemal’den Yaşatan Kahramanlar!
Yaşanmışı hikâye gibi anlatmak, okuyucunun daha ilgi alanında, daha bir dikkatinde. Dil nesnelliğinden kurtulup kendi öznelliğini oluşturduğu zaman fayda sağlayan bir bütün. Yaşar Kemal’in...
Kavrulan Toprak Yanan Yürek – Bir “Hançer”linin İncelemesi!
“Coğrafya Kaderdir.”
İbn-i Haldun
Eylül’e kadar sıcaktan kavrulup çatlayan toprak. Gözleri alan bir beyazlığın üzerinde dolanan güneşin buharımsı ışığı. Toprağın çatlağından sızıp işçilerin alın çizgilerine yer...
Bir Film Kahramanı Olarak Zweig!
Bir Film Kahramanı Olarak Zweig: Sohbet Tadında Bir Film
Şafak Sökmeden (Farewell To Europe)
Nice kitaplar yazdı, ne çok roman kahramanı ile tanıştırdı bizi. Ama...
“Ayışığı”nda Bir Gölge, Stefan Zweig!
Kendi hikâyesini anlattığı “Dünün Dünyası” adlı eserinin son satırlarında şöyle diyor Stefan Zweig:
“Fakat her gölge, eninde sonunda yine de ışığın çocuğudur. Aydınlıkla karanlığı, savaşla...
Tropik Hastalık: Amok!
Savaşın ortasında tutunmak zordur, savaşın içinde tek başına tutunmak daha zordur fakat ruh eşin bu savaşı sonlandırmak adına elini tutuyorsa belki her şey daha...
Mürebbiye ve Dünya’nın İntihar Başlangıcında Zweig!
Düşleri barış ve iyilik olan, kendini hiçbir yere ait hissedemeyen, dünyalı bir yazar Stefan Zweig.
İnsanlık, İkinci Dünya Savaşı’yla birlikte kendi kendini yok etmenin düğmesine...
Zweig’ın Hayata Karşı Son Hamlesi: Satranç!
“Bize hiçbir şey yapmadılar, bizi tümüyle hiçliğin içine yerleştirdiler, çünkü bilindiği gibi yeryüzünde hiçbir şey insan ruhuna hiçlik kadar baskı yapmaz.”
(Dr. B./Syf.41/Satranç)
Stefan Zweig 1881...





























